Taiping is een rustige provincieplaats ca 100 km ten zuiden van Penang, waar ik het begin van chinees nieuwjaar heb beleefd. Ik ben in een dag van Penang naar Taiping gefietst gedeeltelijk door mooie vegetatie en gedeeltelijk door eentonige palmolieplantages . Na de hitte van de dag en de saaie rechte wegen in de vlakte is binnenkomen in Taiping een complete verrassing. Groene heuvels en de koelte van een voorbije regenbui.

Taiping is groot geworden door de aanwezigheid van tinmijnen en daaraan dankt de stad ook een prachtig stadspark met grote waterpartijen en een enome zoo. Dat park is aangelegd op de plaats van de voormalige tinertsgroeve en het is ongelooflijk groen. Dat heeft weer te maken met het feit dat in Maleisie nergens meer regen valt dan in Taiping. Niet dat het hier de hele dag regent, de regen valt meestal in de namiddag en in de nacht en die extreme regenval is vermoedelijk te danken aan het feit, dat de stad aan de voet van een 1500 meter hoge berg ligt.

Op de top van die berg ligt het oudste ‘ hill station’ van Maleisie, bukit larut ofwel maxwell hill genaamd , een voormalige theeplantage en nu een leuk uitstapje voor toeristen. Onder de Engelsen is een weg aangelegd naar de top van de berg en die weg is alleen toegankelijk voor regerings-landrovers, die bezoekers voor een luttel bedrag tot een hoogte van 1000 meter brengen via 97 spectaculaire haarspeldbochten door maagdelijk regenwoud. De laatste 500 meter naar de top met een aantal telecommasten heb ik te voet afgelegd.

Even terug naar het onderwerp van dit stukje. Een bezoek aan een dierentuin en een safari zijn twee verschillende dingen, maar de nachtsafari in Taiping Zoo mag die naam met recht dragen. De dierentuin sluit om 1800 uur maar gaat om 2000 uur weer open ( het is dan inmiddels pikdonker buiten) en alle dierenverblijven hebben kunstlicht, dat niet veel sterker is dan het schijnsel van een volle maan. Alle nachtdieren zijn dan net opgestaan en beginnen te fourageren. Ik was er op een maandagvond bijna de enige bezoeker, die te voet door de Zoo liep. De overige bezoekers, enkele tientallen, gaven de voorkeur aan een treintje, dat langzaam langs alle verblijven trok, waarbij ze alleen de dieren zagen, die toevallig net langs een schijnselwerper liepen. Ik kreeg de indruk dat Maleisiers in een dierentuin liever gezellig samen in een treintje zitten te babbelen dan te voet in alle rust op zoek te gaan naar de nachtdieren.

De zoo van Taiping heeft natuurlijk ook kooien en hekken en afscheidingsgrachten, maar het is allemaal dermate ruim aangelegd, dat je bijna de indruk krijgt dat je in de vrije natuur loopt. Daar stond ik dan oog in oog met prachtige uilen, met stekelvarkens die echt regelmatig alle stekels overeind zetten, met krokodillen, waarvan alleen de neusgaten en de haaientanden op de rug boven het water uitstaken, met een leeuwin, die met haar welpen stoeide, met otters die zeer nieuwsgierig op hun achterpoten staande tegen de glaswand elke beweging van mij volgden, met vleermuizen die zich te goed deden aan trossen bananen etc. Die dieren zie je overdag natuurlijk ook en misschien nog wel beter maar zonder de koelte en de geluiden van de tropennacht.

De zoo staat verder vol met de grootste en mooiste bomen en de krekels of hoe die beesten ook mogen heten, maakten een hels kabaal. Het enige geluid dat nog herinnerde aan menselijk leven was het gezang van een imam in een naastgelegen moskee die de gelovigen opriep tot het gebed.

Ik houd van dierentuinen en Taiping zoo zal niet de laatste zijn die ik bezoek, maar ik betwijfel of de volgende net zoveel indruk zullen maken als deze nachtsafari in Taiping zoo.

Hiernaast nog wat foto’s van twee koloniale schololgebouwen in Taiping, de King Edward VII school uit 1905, waarvan de klaslokalen tijdens de 2e wereldoorlog door de Japanners werden gebruikt als martelkamers, niets nieuws dus, en St George’s school uit 1915. Een paar leerlingen van die laatste school wilden wel op de foto met uw correspondent. Het peace hotel heeft betere tijden gekend.

(wordt vervolgd)