Kuala Lumpur is ontstaan op de plaats waar 2 modderige stromen samenvloeien en heel toepasselijk betekent kuala lumpur in het maleis dan ook modderige samenvloeing. Zouden de inwoners van deze stad het daarom liever over KL hebben ?

Ik zit hier nu twee weken na mijn fietstocht van zeven weken door Maleisie en ik moet zeggen dat deze stad mij zeer goed bevalt. Het is natuurlijk een zeer grote stad met druk verkeer, maar de menselijke maat is niet uit het oog verloren, zoals bv in Bangkok, waar ik ook meermalen na een fietstocht door Thailand heb uitgerust van de vermoeienissen.

Als ik jullie zou vertellen, dat midden in KL ruim negen hectare ongerept tropisch regenwoud ligt, dan zouden jullie waarschijnlijk denken, dat het weer een van mijn vele verzinsels is, maar toch is het waar. De 421 meter hoge KL-tower staat op een heuvel midden in de stad en die heuvel is bijna helemaal begroeid met origineel en ongeschonden tropisch regenwoud. Aan de voet van de heuvel raast het stadsverkeer en rijzen de wolkenkrabbers op maar op de hellingen van bukit nanas heerst het halfduister van de jungle. Ik was er vanochtend de enige wandelaar op een van de drie uitgezette trails en alleen het gedruis van het verkeer beneden mij deed mij beseffen waar ik was.

KL heeft nog zo’n schijnbare ongerijmdheid. Niet ver van de Petronas twin towers, die imposante torens in het economisch hart van de stad, lig de wijk kampung baru. Een doodgewone kampong, zoals je er duizenden aantreft in Maleisie met traditionele houten huizen in weelderige tuinen, waar iedereen rustig zijn dagelijkse leven leidt. Veel restaurants en ook veel eenvoudige kraampjes waar je gebakken pisang of sate kunt kopen. Op de achtergrond het nog steeds hoogste gebouw ter wereld en op de voorgrond de dorpstraat , ons dorp. Wat geweldig dat de stadsplanners van KL die gemeenschap in tact hebben gelaten..

Ik liep vanmiddag langs het museum van telecommunicatie en besloot even naar binnen te gaan. De collectie begon bij de tam tam en eindigde bij satelliet-communicatie. E stond ook een zogenaamd tabletinstrument, dat mij intrigeerde vanwege de leren hoepel met leren tasje die er bovenop lag. Toen ik jaren geleden in Thailand een treinreis maakte over enkel spoor, zag ik dat de machinist bij aankomst een leren hoepel uit het raampje stak en die aan een perronbeambte gaf. Ik had geen idee waar dat mee te maken had. Ik weet nu hoe het zit. In dat leren tasje zit een stalen schijf en die schijf moet in een instrument worden geschoven, dat wissels en/of seinen aanstuurt. Daardoor wordt het traject vrij gegeven voor een trein uit de tegengestelde richting. Frontale botsingen op enkel spoor werden daardoor voorkomen.Die leren hoepel is nog steeds in gebruik bij de Thaise en Maleisische spoorwegen op kleine stationnetjes. Natuurlijk weer een Engelse uitvinding en het werkt kennelijk naar tevredenheid.

Ik raakte in dat museum in gesprek met een Russin die met haar vriend liftend een wereldreis maakte. Zij vroeg me of het voor een solo-reiziger niet vreselijk ongezellig is om geen reiservaringen te kunnen uitwisselen met een ander. Ik moest dat beamen, maar zei dat dat voor mij nog geen reden was om thuis te blijven. Ik vertelde, dat ik als substituut bijna iedere avond een mailtje stuur naar mijn familie en een paar vrienden in de hoop dat er iemand reageert. Ik heb er maar niet bij verteld, dat ik het meestal heerlijk vind om alleen te reizen.

Je kunt in de tropen niet de hele dag door een stad lopen en ik heb de gewoonte om ‘s-middags een zwembad op te zoeken. In Bangkok moest ik daarvoor een half uur met de stadbus om het zwembad van het universitaire sportcentrum te bereiken, waar ik vaak de enige bezoeker was. Hier in Kuala Lumpur ligt op 5 minuten lopen van chinatown, waar ik verblijf, op de top van een heuveltje een chinees sportcentrum met een heerlijk 50 meter buitenbad. Rustig baantjes trekken is de beste manier om de hitte van de dag voorbij te laten gaan. Zelfs de vaste dagelijkse onweersbui kan de pret niet drukken. De tuinman van het zwembad houdt in een hok twee pythons en elke middag mogen de beesten even een stukje kruipen over het grasveld naast het basin. rare jongens die chinezen.

Morgenavond vlieg ik weer terug naar Amsterdam en ik hoop dat mijn vliegtuig wel de landingsbaan weet te bereiken. Maleisie heeft een onvergetelijk indruk op mij gemaakt en ik kan iedereen aanraden om dit bijzondere land eens te bezoeken. Vergeet niet om de fiets mee te nemen.