De staat van Kedah beslaat ongeveer 9425 vierkante kilometer in het noordelijke deel van het Maleisisch schiereiland en samen met Perlis, Perak en Kelantan, deelt het een gemeenschappelijke grens met buurland Thailand. De hoofdstad, Alor Setar, is het regering’s en zakelijk centrum van deze staat.

Kedah wordt ook wel eens de "Rijstkom van Maleisie" – genoemd, de rijstvelden van Kedah en buurstaat Perlis produceren dan ook meer dan de helft van Maleisische rijstoogst. De rijstvelden tegen een achtergrond van glooiende heuvels geeft een beeld van totale rust dat de zintuigen prikkelt.

Ten westen van het vasteland liggen de zonovergoten eilanden van Langkawi.

Kedah is ook bekent dankzij de recente archeologische vondsten in de Bujang Valley, die het bewijs leveren dat er hier een vroege beschaving bestond die teruggaat tot de 6e eeuw voor Christus.

Dankzij de eilanden, legenden, historische overblijfselen, gebergten en schilderachtige watervallen biedt Kedah de bezoeker een scala aan bezienswaardigheden, geluiden en leuke activiteiten aan: van luieren op het strand tot snorkelen, duiken, waterskiën, picknicken of gewoon genieten van de bezienswaardigheden.

Landkaart Kedah

Geschiedenis van Kedah

Kedah staat bekend als de oudste staat in Maleisie. Uit de archeologische vondsten van Bujang Valley (Lembah Bujang), blijkt dat de staat een welvarend handelscentrum was op een van de hoofdroutes van het schiereiland voor de grote Oost-West handel. De vele tempels gevonden in de Bujang vallei wijzen op een Hindoe-boeddhistische periode in de Maleisische geschiedenis.

De geschiedenis van Kedah wordt gekenmerkt door opeenvolgende periodes van buitenlandse invloed voornamelijk te wijten aan zijn kwetsbare ligging. Het kwam eerst onder de macht van het Sumatran Koninkrijk van Sri Vijaya in de 7e en 8e eeuw na Christus en werd later overheerst door Thailand uit het noorden. De invloed van het Malakka Sultanaat bracht de islam naar Kedah, maar na de ondergang van het Malakka Sultanaat, kwam Kedah onder de invloed van de Portugezen. Penang vroeg bescherming aan de Britten maar Kedah werd later toch ingepalmd door Thailand tot 1826. In 1909 viel het terug in handen van de Britten.

Kuala Lumpur of "stad in de modder" is een zeer jonge hoofdstad met een 2 tal miljoen inwoners en evenveel verscheidenheid. De beste manier om de stad te bezoeken is een hotel te boeken dichtbij de "metro lijnen" zodat je zonder veel moeite noch woekerprijzen de ganse stad kan bekijken. De lijnen noemen Monorail, LRT en Star en liggen zo nu en dan in wandelafstand van elkaar: de "charmes’ van een ontwikkelingsland waar planning geen prioriteit is en een complete integratie van het openbaar vervoer niet echt gelukt is.

Alvast kan je met de metro de Petronas Towers bezoeken in het hartje van de stad. Neem ook een kijkje in het aangrenzende winkelcentrum KLCC en probeer vooral wat eten uit in de "foodcourt" op de 2de en vooral 4de verdieping. Jammer genoeg geen varken op het menu, daarvoor moet je naar Bukit Bintang (LRT KLCC – Dang Wangi en overstappen op de Monorail in Bukit Nanas). Slaagde je er niet in om snel in de Twin Towers een kijkje te nemen boven de hoofdstad, bezoek dan rond Dang Wangi de KL telecommunicatie toren: bijna even hoog en veel minder rijen wachtende bezoekers. Of ga lunchen in de overvolle Chinese koffieshop om de hoek als je rechts uit het station van Dang Wangi stapt.

Bukit Bintang herbergt het betere Pavilion winkelcentrum, dichtbij Times Square alsook de door de locals druk bezochte Lot 10, Plaza Law Yat en Sungei Wang.

Voor goedkoop en namaak ga je best winkelen in Petaling Street of China Town (LRT Pasar Seni station) en voor lokale souvenirs loop je best in het nabij gelegen Central market binnen. Vergeet niet af te dingen!

Bezoek ook Brickfields of "Little India" (LRT KL Sentral station): alsof je India bezoekt in het midden van Maleisie.

Voor meer shoppen of een bezoek waar de expats uithangen, ga je best naar Bangsar (LRT Bangsar). Dit is echter eerder leuk als je al weken in Azië rondreist en een beetje terug verlangt naar huis.

En zie je graag apen in een hoofdstad, bezoek dan de Batu Caves of Batu grotten: een Indisch bedevaartsoort wat je wel met de taxi moet bezoeken (dan leer je direct hoe de taxibestuurders hun meter niet willen opzetten, of toch wel maar constant met hun vinger de prijs omhoog duwen).

Al bij al is er voor iedereen wat te doen en te vinden in Kuala Lumpur, dus maak het jezelf makkelijk, boek een hotel dichtbij de metro en ga zelf op onderzoek.

Geniet van een lekker roti babi ontbijt met varkensvlees en ui in de betere Hainanese "coffeeshop" -Yut Kee – op wandel afstand van het Dang Wangi LRT station en het Medan Tuanku Monorail Station:

Wat is roti babi?

Voor zij die Roti Indonesia kennen, en besluiten dat roti geen Indonesisch woord is, anders zou je het niet roti Indonesia noemen, even wat culturele achtergronden van vakantieland Maleisie:

• Roti betekent brood in Hindi en Urdu – de talen van Noord Indie – en in de Maleisische taal. Dit om u eraan te herinneren dat de oorspronkelijke Maleisische bevolking Hindi was en pas later de moslim religie heeft "ontdekt". Je vindt het woord Roti terug op elke menukaart van een Indisch restaurant
  (uit India) zoals in het bekende "Roti Canai".
   
• Babi betekent varken, zoals je wellicht al gelezen hebt in de menukaart van de "Chinese restaurants" in België en Nederland in gerechten als Babi Pangang.

Roti babi vertaalt in "varkensbrood": een vulling van varkensvlees, ui en andere geheime ingredienten gaan tussen 2 sneden brood die in ei gedompeld worden vooraleer de ganse roti babi gefrituurd wordt. Roti Babi smaakt heerlijk met tomatenketchup.

Waar kan je Roti Babi eten

Ben je op vakantie in Maleisie en exploreer je graag Kuala Lumpur met de bovengrondse metros, neem dan de LRT tot station Dang Wangi, ga naar rechts en wandel in de eerste grote straat rechts: Jalan Dang Wangi. Of neem de Monorail
tot station Medan Tuanku en volg de kaart hieronder:

Roti Babi – Yut Kee – 35, Jalan Dang Wangi, Kuala Lumpur, Maleisie – Soms gesloten op maandag!

Voor ieder wat wils: gevarieerde lijst van bezienswaardigheden in Kuala Lumpur te bereiken met de snelle metrolijnen die je kan bezoeken tijdens je korte vakantie in Kuala Lumpur Maleisie. Stap niet in een taxi, tenzij u graag 10 maal meer betaald dan de Maleisiers. Zelfs als u teveel betaald is het nog steeds veel goedkoper dan reizen met de taxi in Europa. Starttarief van een normale taxi in Kuala Lumpur is 2 Ringgit. (1 Euro is ongeveer 5 Ringgit)

Neem liever de metrolijnen van de LRT, Monorail en Star die Kuala Lumpur kris, kras doorkruisen. Soms moet je wel enkele 100 meters wandelen om van de ene metrolijn in de andere over te stappen, maar zo kan je beter genieten van Kuala Lumpur’s dagdagelijks leven. De Monorail rijd bovengronds en is een aanrader als u Kuala Lumpur’s bezienswaardigheden wil bekijken : u koopt 1 ticket en reist over de ganse lijn.

Kuala Lumpur’s bezienswaardigheden lijst

Volgende bezienswaardigheden zijn te bereiken met de LRT metrolijn:

• Kuala Lumpur Twin Towers Petronas (LRT KLCC station)
  
  Het meest in het oog vallende gebouw van Kuala Lumpur zijn de 452m hoge Petronas Twin Towers: de twee hoogste vrijstaande torens ter wereld. Helaas moet je lange rijen wachtenden trotseren om in de torens zelf te kunnen. Net daarnaast echter is het Kuala Lumpur City Center shopping complex (met groot foodcourt op de 2de verdieping en lekkerder foodcourt op de 4de verdieping waar u goedkoop lekkere Maleisische gerechten kan eten), een groot park met fontein en het Mandarin Oriental Hotel waar het avondbuffet een aanrader is om vele Maleisische gerechten te proeven in 1 avond.
  
  Breng alvast ook een bezoekje aan de KLCC Aquaria als u niet van plan bent te gaan duiken noch snorkelen tijdens uw vakantie in Maleisie.
• Menara Kuala Lumpur (LRT Dang Wangi station – Bukit Nanas Monorail station)
  
  Het beste alternatief voor een ideaal overzicht over Kuala Lumpur: ideaal voor zij die geen zin hebben te wachten in de rij van Kuala Lumpur’s Twin Towers. De Menara Kuala Lumpur is 421 meter hoog, u moet niet wachten om binnen te raken en het uitzicht is hoger dan halfweg op de brug van de Kuala Lumpur Twin Towers. Bovenaan is een observatiecentrum gevestigd en een draaiend restaurant van waaruit je een prachtig uitzicht hebt over Kuala Lumpur.
• Masjid Jamek (LRT Masjid Jamek station) + Central Market
  
  Voor Muslim bezienswaardigheden in Kuala Lumpur gaat u best naar Masjid Jamek. Masjid Jamek is een bijna 100 jaar oude moskee in Kuala Lumpur. Dichtbij is het Kuala Lumpur treinstation dat ook in Moorse stijl is gebouwd. Ook dichtbij is Central Market: een drukke markt waar vele toeristen allerlei souvenirs proberen te kopen aan de laagste prijs.
• China Town (LRT Pasar Seni Station)
  
  "Petaling Street" was voor enkele jaren het paradijs voor Chinese bezienswaardigheden in Kuala Lumpur waar u alles kon kopen wat verboden was. Jammer genoeg heeft het bestuur van Kuala Lumpur de buurt opgekuist en zijn de charmes van weleer ietwat verdwenen. Het is daarom aangeraden dat u wat extra tijd uittrekt en doorheen de vele straatjes wandelt om misschien nog enkele verborgen schatten te vinden. Gelukkig kan je er nog steeds een "Rolex" uurwerk en "Prada" tas kopen voor minder dan 6 Euro. Alles imitatie natuurlijk al zal de verkoper u iets anders wijsmaken Koop niet teveel namaak, want het is bij wet verboden nep uit te voeren.
• Bukit Bintang (Monorail Bukit Bintang Station)
  
  Als winkelen deel is van bezienswaardigheden, dan gaat u in Kuala Lumpur naar Bukit Bintang: het winkelparadijs van Kuala Lumpur met shopping centra: Lot10, Sungei Wang Plaza, Low Yat (computers) en het nieuwe Pavillion.

Dit zijn alvast enkele bezienswaardigheden waarmee u enkele dagen kunt vullen als u op vakantie gaat naar Kuala Lumpur, Maleisie.

Lekker genieten van avondeten op het strand na een ontspannende Maleisische massage in het Tanjong Jara Resort Terengganu.

Van alle Kuala Terengganu resorts is het Tanjong Jara Resort het beste 5-sterren hotel dat u kan vinden aan de oostkust van Maleisie. Makkelijk bereikbaar op minder dan 70 km van de luchthaven van Terengganu – Kuala Terengganu Airport. Tanjong Jara Hotel biedt 110 uniek ontworpen cottages en suites gebouwd van lokale houtsoorten op een uitgestrekt terrein aan de kust van de Zuid-Chinese Zee.

Reken wel dat als u tijdens november tot februari op vakantie gaat naar Maleisie, de oostkust haar moesson periode heeft. Tijdens onze reis betekende dat 1 avond enkele uren uitregenen in het restaurant van het Tanjong Jara Resort Terengganu. Reist u echter van april tot september naar Maleisie dan maakt u kans dat u de gigantische Leatherback Turtles van Maleisie hun eieren ziet leggen tijdens een nachtexcursie op het strand van dit Terengganu resort.

Andere excursies georganiseerd door het Tanjong Jara Terengganu Hotel zijn jungle trekkings in het regenwoud of een betoverende riviersafari waar u kan genieten van zoetwaterschildpadden, hagedissen, apen, rivierotters, ijsvogels en zeearenden. Wil u wat meer weten over het dagdagelijkse leven in een dorp in Kuala Terengganu Maleisie, volg dan de fourwheeldrive excursie naar de gigantische 200 meter hoge Chemerong waterval en een "Malay Kampung" (dorp in Maleisie" waar een mannetjesbaviaan voor u kokosnoot uit een palmboom plukt: een welkome verfrissing in warm, tropisch Maleisie.

Wil u simpelweg weg van de drukte van alle dag en ontspannen in een serene omgeving van aromas en tradities uit Maleisie, dan raden wij ten zeerste de massages in de Spa van het Tanjong Jara Resort Terengganu aan.

Ik zit hier nu twee weken na mijn fietstocht van zeven weken door Maleisie en ik moet zeggen dat deze stad mij zeer goed bevalt. Het is natuurlijk een zeer grote stad met druk verkeer, maar de menselijke maat is niet uit het oog verloren, zoals bv in Bangkok, waar ik ook meermalen na een fietstocht door Thailand heb uitgerust van de vermoeienissen.

Als ik jullie zou vertellen, dat midden in KL ruim negen hectare ongerept tropisch regenwoud ligt, dan zouden jullie waarschijnlijk denken, dat het weer een van mijn vele verzinsels is, maar toch is het waar. De 421 meter hoge KL-tower staat op een heuvel midden in de stad en die heuvel is bijna helemaal begroeid met origineel en ongeschonden tropisch regenwoud. Aan de voet van de heuvel raast het stadsverkeer en rijzen de wolkenkrabbers op maar op de hellingen van bukit nanas heerst het halfduister van de jungle. Ik was er vanochtend de enige wandelaar op een van de drie uitgezette trails en alleen het gedruis van het verkeer beneden mij deed mij beseffen waar ik was.

KL heeft nog zo’n schijnbare ongerijmdheid. Niet ver van de Petronas twin towers, die imposante torens in het economisch hart van de stad, lig de wijk kampung baru. Een doodgewone kampong, zoals je er duizenden aantreft in Maleisie met traditionele houten huizen in weelderige tuinen, waar iedereen rustig zijn dagelijkse leven leidt. Veel restaurants en ook veel eenvoudige kraampjes waar je gebakken pisang of sate kunt kopen. Op de achtergrond het nog steeds hoogste gebouw ter wereld en op de voorgrond de dorpstraat , ons dorp. Wat geweldig dat de stadsplanners van KL die gemeenschap in tact hebben gelaten..

Ik liep vanmiddag langs het museum van telecommunicatie en besloot even naar binnen te gaan. De collectie begon bij de tam tam en eindigde bij satelliet-communicatie. E stond ook een zogenaamd tabletinstrument, dat mij intrigeerde vanwege de leren hoepel met leren tasje die er bovenop lag. Toen ik jaren geleden in Thailand een treinreis maakte over enkel spoor, zag ik dat de machinist bij aankomst een leren hoepel uit het raampje stak en die aan een perronbeambte gaf. Ik had geen idee waar dat mee te maken had. Ik weet nu hoe het zit. In dat leren tasje zit een stalen schijf en die schijf moet in een instrument worden geschoven, dat wissels en/of seinen aanstuurt. Daardoor wordt het traject vrij gegeven voor een trein uit de tegengestelde richting. Frontale botsingen op enkel spoor werden daardoor voorkomen.Die leren hoepel is nog steeds in gebruik bij de Thaise en Maleisische spoorwegen op kleine stationnetjes. Natuurlijk weer een Engelse uitvinding en het werkt kennelijk naar tevredenheid.

Ik raakte in dat museum in gesprek met een Russin die met haar vriend liftend een wereldreis maakte. Zij vroeg me of het voor een solo-reiziger niet vreselijk ongezellig is om geen reiservaringen te kunnen uitwisselen met een ander. Ik moest dat beamen, maar zei dat dat voor mij nog geen reden was om thuis te blijven. Ik vertelde, dat ik als substituut bijna iedere avond een mailtje stuur naar mijn familie en een paar vrienden in de hoop dat er iemand reageert. Ik heb er maar niet bij verteld, dat ik het meestal heerlijk vind om alleen te reizen.

Je kunt in de tropen niet de hele dag door een stad lopen en ik heb de gewoonte om ‘s-middags een zwembad op te zoeken. In Bangkok moest ik daarvoor een half uur met de stadbus om het zwembad van het universitaire sportcentrum te bereiken, waar ik vaak de enige bezoeker was. Hier in Kuala Lumpur ligt op 5 minuten lopen van chinatown, waar ik verblijf, op de top van een heuveltje een chinees sportcentrum met een heerlijk 50 meter buitenbad. Rustig baantjes trekken is de beste manier om de hitte van de dag voorbij te laten gaan. Zelfs de vaste dagelijkse onweersbui kan de pret niet drukken. De tuinman van het zwembad houdt in een hok twee pythons en elke middag mogen de beesten even een stukje kruipen over het grasveld naast het basin. rare jongens die chinezen.

Morgenavond vlieg ik weer terug naar Amsterdam en ik hoop dat mijn vliegtuig wel de landingsbaan weet te bereiken. Maleisie heeft een onvergetelijk indruk op mij gemaakt en ik kan iedereen aanraden om dit bijzondere land eens te bezoeken. Vergeet niet om de fiets mee te nemen.

Fietsen wordt steeds populairder in Maleisie. Vorige week was de ronde van Langkawi voor beroepsrenners en zijn ook twee jonge maleisische mannen vertrokken voor een rondje Maleisie en Brunei van 4500 km in dertig dagen. dat is wel andere koek.

Wie ook veel gefietst hebben in Maleisie zijn de Japanners geweest en dan vooral tussen 8 december 1941 en 15 februari 1942. Zij zijn op 8 december op meegebrachte en gestolen fietsen begonnen met fietsen in Kota Bahru vlak bij de Thaise grens na de verrassingsaanval van het Japanse leger, vrijwel tegelijkertijd met de aanval op Pearl Harbor. Zij hebben het Engelse leger, dat voornamelijk bestond uit Indiers, Australiers en uiteraard Engelsen door heel Maleisie opgejaagd, totdat laatgenoemden met 130.000 manschappen en de gehele bevolking van Singapore als ratten in de val zaten en zich moesten overgeven. De grootste nederlaag uit de Engelse krijgsgeschiedenis. Al je niet wist hoe beestachtig de Japanners zich hebben gedragen tijdens de bezetting van Maleisie, zou je bijna bewondering krijgen voor dit huzarenstukje.

In een engelstalige krant stond de afgelopen weken een serie artikelen over die voor mij tamelijk onbekende oorlog. Ik wist bv niet dat de Engelsen al jaren voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog een aanval van de Japanners verwachtten. Zij hadden aan de west- maar vooral aan de oostkust een aantal forten gebouwd met zeer zwaar geschut om een aanval vanuit zee het hoofd te kunnen bieden. De meeste van die kanonnen hebben geen schot gelost en een aantal belangrijke vliegvelden rond Kota Bahru is onbeschadigd in Japanse handen gevallen. De Jappen hadden voor de oorlog een uitgebreid netwerk van spionnen opgebouwd en hebben verder na de inval dankbaar gebruikt gemaakt van de wegen en fietspaden, die de Engelsen hadden aangelegd. Ook hebben ze nogal wat benzine en munitie van het terugtrekkende leger buit kunnen maken.

Ik las mooie anecdotes over het aangeslagen en in tradities vastgeroeste Engelse leger, dat geneigd was om zich te houden aan een vijf en een half-daagse werkweek. Je moest in het weekend ook geen reserveonderdelen bestellen, want die bestellingen bleven liggen tot na het weekend. Het was dan meestal niet meer nodig.

Ik bezocht in Penang aan de westkust een Engels fort, dat van 1942 tot tien jaar geleden onaangeroerd was gebleven, totdat een zakenman op het idee kwam er een oorlogsmuseum in te richten. De kanonnen waren natuurlijk verdwenen, maar de rest was onveranderd gebleven. Er was destijds geen schot gelost, maar het is toch nog goed gekomen want je kunt tegenwoordig in de avonduren paint-ball schieten vanachter zeventig jaar oude barricades.Er hingen nu ook een paar foto’s van het tribunaal, dat na de oorlog een paar Japanse generaals ter dood heeft veroordeeld.

Anders dan de Nederlanders in Indonesie hebben de Engelsen na de oorlog hun koloniale overheersing in Maleisie rustig voort kunnen zetten. De roep om onafhankelijkheid werd wel steeds sterker en uiteindelijk in 1957 hebben de Engelsen en de Maleisiers in alle vriendschap afscheid van elkaar genomen. Die warme gevoelens hebben mogelijk te maken met het feit, dat de engelsen ongelooflijk veel uitingen van hun rijke cultuur hebben achtergelaten, bv cricketvelden ed. maar ook buitengewoon succesvol zijn geweest in de strijd tegen de communisten, die in 1948 op een politiek zijspoor terecht zijn gekomen en vanaf dat moment Europese planters zijn gaan vermoorden en op grote schaal terroristische aanslagen hebben gepleegd op infrastructurele projekten. De Engelsen hebben in de ‘ kampungs’ home-guards, gewapende burger-eenheden, opgericht en veel dorpen gingen ‘s-avonds op slot om infiltratie door communisten te voorkomen.

Zij zijn er uiteindelijk in geslaagd om de communisten te verslaan of naar Thailand te verdrijven en degenen die zich overgaven werden naar heropvoedingskampen gestuurd.Het geweld in de drie zuidelijke moslim-provincies van Thailand hangt hier vermoedelijk nog mee samen.De terroristen streven afscheiding van het Buddhistische Thailand na en aansluiting bij de moslimbroeders van Maleisie. Zij denken dat te kunnen bereiken door bijna dagelijks politieagenten en onderwijzers dood te schieten en soms ook nog te onthoofden. Daar zijn de schutters van Hamas maar kwajongens bij.

Sommige problemen schijnen onoplosbaar te zijn, maar in elk geval is het vaak een kwestie van lange adem, net zoals bij fietsen overigens.

(wordt vervolgd)

Ik ben ‘s-middags op de fiets naar zijn paleis gereden, dat natuurlijk niet toegankelijk is, maar waar je helemaal omheen kunt fietsen zodat je toch een aardige indruk krijgt van het geheel. Paleis Soestdijk kan daar wel drie keer in en dan te bedenken dat het schiereiland Maleisie negen sultanaten kent met de bijbehorende behuizingen. In Kuala Lumpur staat bovendien nog het paleis van de koning, die elke vijf jaar opnieuw door de vergadering van sultans uit eigen kring wordt gekozen. Azran Shah, de sultan van Kedar, was koning van 1989 tot 1994.

Ik bezocht wel het voormalig paleis van deze sultan, dat als museum is ingericht en volledig aan leven en werken van deze sultan is gewijd. Je kunt het zo gek niet bedenken of het hangt of staat er wel. Van jeugdfoto’s, schooltijd, studiejaren aan de rechtenfaculteit van Nottingham, zijn carriere bij de rechterlijke macht van Maleisie (hij heeft het tot president van het hoog gerechtshof geschopt) zijn successen op het hockeyveld, zijn optreden als bobo bij vele Olympische spelen, zijn complete golfuitrusting, al zijn legeruniformen, alle relatiegeschenken tot zijn vier roll’s- royce’s in een bijgebouw aan toe. Het is een staaltje persoonsverheerlijking, dat in onze nuchtere Hollandse ogen wat overdreven overkomt. Ik had graag ook nog een vitrine met bv wat vuil ondergoed gezien om de man weer tot wat menselijker proporties terug te brengen.

Hij geniet van zijn pensioen als 80-jarige, maar speelt nog steeds een belangrijke rol in de politiek van Perak. De kranten staan vol van een politieke crisis, waarin de sultan een belangrijke en niet onomstreden beslissing heeft genomen. In het kort komt het hierop neer:

Van de regeringspartij PR zijn zoveel leden overgelopen naar de oppositiepartij BN, dat de zittende regering geen meerderheid meer heeft. De fractieleider van BN vroeg daarop aan de sultan om gebruik te maken van zijn bevoegdheid om het parlement te ontbinden, waarna nieuwe verkiezingen zouden kunnen plaatsvinden. De sultan weigerde dat verzoek, heeft alle parlementsleden van PR uitgenodigd in het paleis, kwam tot de conclusie dat hun ‘ menteri besar’ hun eerste minister niet meer het vertrouwen van zijn achterban had en dat zijn post als vacant moest worden beschouwd. HIj droeg vervolgens een lid van BN voor als nieuwe menteri besar, die instemde en een dag later al werd geinstalleerd. De politie ontruimde ale bureau’s van de leden van de zittende regering en hen werd de toegang tot de regeringskwartieren ontzegd.En dan zeggen ze nog dat een sultan in Maleisie slechts een ceremoniele functie heeft, amme hoela.

Twee dagen na mijn bezoek aan het toen zeer rustige koninklijke kwartier stond de oproerpolitie op oorlogssterkte voor de naastgelegen moskee, waar werd gedemonstreerd tegen de beslissing van de sultan. De afgezette eerste minister legt zich overigens niet neer bij de beslissing van de sultan en regeert met zijn kabinet rustig verder vanuit zijn eigen woning. Dankzij de (iets te voortvarende ?) sultan van Perak is Maleisie het eerste land ter wereld met een belangrijke deelstaat met twee eerste ministers.

Hiernaast wat foto’s van de sultan en zijn vrouw, het paleis Istana Iskandariah van de sultan, het paleis/museum Galeri Sultan Azran Shah, gewijd aan het leven van de sultan (2x), de naastgelegen prachtige moskee Mashid Ubudiah en twee van zijn vier roll’s-royce’s.

(wordt vervolgd)

Taiping is groot geworden door de aanwezigheid van tinmijnen en daaraan dankt de stad ook een prachtig stadspark met grote waterpartijen en een enome zoo. Dat park is aangelegd op de plaats van de voormalige tinertsgroeve en het is ongelooflijk groen. Dat heeft weer te maken met het feit dat in Maleisie nergens meer regen valt dan in Taiping. Niet dat het hier de hele dag regent, de regen valt meestal in de namiddag en in de nacht en die extreme regenval is vermoedelijk te danken aan het feit, dat de stad aan de voet van een 1500 meter hoge berg ligt.

Op de top van die berg ligt het oudste ‘ hill station’ van Maleisie, bukit larut ofwel maxwell hill genaamd , een voormalige theeplantage en nu een leuk uitstapje voor toeristen. Onder de Engelsen is een weg aangelegd naar de top van de berg en die weg is alleen toegankelijk voor regerings-landrovers, die bezoekers voor een luttel bedrag tot een hoogte van 1000 meter brengen via 97 spectaculaire haarspeldbochten door maagdelijk regenwoud. De laatste 500 meter naar de top met een aantal telecommasten heb ik te voet afgelegd.

Even terug naar het onderwerp van dit stukje. Een bezoek aan een dierentuin en een safari zijn twee verschillende dingen, maar de nachtsafari in Taiping Zoo mag die naam met recht dragen. De dierentuin sluit om 1800 uur maar gaat om 2000 uur weer open ( het is dan inmiddels pikdonker buiten) en alle dierenverblijven hebben kunstlicht, dat niet veel sterker is dan het schijnsel van een volle maan. Alle nachtdieren zijn dan net opgestaan en beginnen te fourageren. Ik was er op een maandagvond bijna de enige bezoeker, die te voet door de Zoo liep. De overige bezoekers, enkele tientallen, gaven de voorkeur aan een treintje, dat langzaam langs alle verblijven trok, waarbij ze alleen de dieren zagen, die toevallig net langs een schijnselwerper liepen. Ik kreeg de indruk dat Maleisiers in een dierentuin liever gezellig samen in een treintje zitten te babbelen dan te voet in alle rust op zoek te gaan naar de nachtdieren.

De zoo van Taiping heeft natuurlijk ook kooien en hekken en afscheidingsgrachten, maar het is allemaal dermate ruim aangelegd, dat je bijna de indruk krijgt dat je in de vrije natuur loopt. Daar stond ik dan oog in oog met prachtige uilen, met stekelvarkens die echt regelmatig alle stekels overeind zetten, met krokodillen, waarvan alleen de neusgaten en de haaientanden op de rug boven het water uitstaken, met een leeuwin, die met haar welpen stoeide, met otters die zeer nieuwsgierig op hun achterpoten staande tegen de glaswand elke beweging van mij volgden, met vleermuizen die zich te goed deden aan trossen bananen etc. Die dieren zie je overdag natuurlijk ook en misschien nog wel beter maar zonder de koelte en de geluiden van de tropennacht.

De zoo staat verder vol met de grootste en mooiste bomen en de krekels of hoe die beesten ook mogen heten, maakten een hels kabaal. Het enige geluid dat nog herinnerde aan menselijk leven was het gezang van een imam in een naastgelegen moskee die de gelovigen opriep tot het gebed.

Ik houd van dierentuinen en Taiping zoo zal niet de laatste zijn die ik bezoek, maar ik betwijfel of de volgende net zoveel indruk zullen maken als deze nachtsafari in Taiping zoo.

Hiernaast nog wat foto’s van twee koloniale schololgebouwen in Taiping, de King Edward VII school uit 1905, waarvan de klaslokalen tijdens de 2e wereldoorlog door de Japanners werden gebruikt als martelkamers, niets nieuws dus, en St George’s school uit 1915. Een paar leerlingen van die laatste school wilden wel op de foto met uw correspondent. Het peace hotel heeft betere tijden gekend.

(wordt vervolgd)

Na vijf nachten op het eiland Langkawi ben ik weer overgestoken naar Kuala Kedah op het vasteland en na 10 km fietsen was ik in Alor Setar, de hoofdstad van het sultanaat Kedah.
In Alor staat een prachtige moskee (zie foto) en ik bezocht het voormalige paleisje van de sultan, dat als museum is ingericht. Mijn hotelkamere in Alor was een betonnen cel met slechts een bed en een fan aan het plafond en meer heb je hier eigenlijk ook niet nodig. Ik was vroeg wakker vanwege het verkeerslawaai en zat om 6 uur al op de fiets voor de tocht van 90 km naar het eiland Penang. Het was nog donker tot 7 uur maar het is heerlijk fietsen in de ochtendkoelte.
Om 8 uur stond de roodkoperen ploert alweer te branden en dat is de hele dag zo gebleven. De route was niet bijster interessant, maar de bergen van Penang waren al van verre zichtbaar en de overtocht per ferry over de smalle zeeengte was spectaculair. Er is weliswaar eeen enorme brug gebouwd naar Penang, maar de ferry wordt nog steeds intensief gebruikt en komt anders dan de brug ook midden in de hoofdstad George town aan. Op Penang zijn de chinezen veruit in de meerderheid en je waant je dan ook eerder in China dan in Maleisie. Geen hoofddoekjes en bergen textiel meer te bekennen maar slanke meisjes in ultrakort afgeknipte spijkerbroekjes. Ook geen imams meer die om de haverklap oproepen tot het gebed.

Penang is een grote stad met veel hoogbouw, maar de oude binnenstad met al die prachtige oude huizen in koloniale stijl is ongeschonden gebleven. In bijna al die oude huizen zitten chinese ondernemingen, restaurants, koffieshops, ambachtelijke bedrijfjes en je kunt overal ongehinderd naar binnen kijken en de mensen zien leven en werken en luieren. Aan privacy hebben ze hier geen enkele behoefte, lijkt het wel. Zondagavond was de eigenlijk chinese oudejaarsavond en het nieuwjaarsfeest dat ruim 2 weken duurt is, zoals bekend, het hoogtepunt van het chinese familieleven. Ik ging zondagochtend ontbijten in een dim sum restaurant en de zaak zat helemaal vol met chinese gezinnen, die genoten van elkaars aanwezigheid en al die heerlijke gestoomde hapjes. Ik werd al gewaarschuwd, dat op oudejaarsavond alle chinese eethuizen gesloten zijn, want dan wordt er in familieverband gegeten en gefeest. Gelukkig waren de indiase restaurants wel normaal geopend. De eerste twee dagen van Nieuwjaar zijn alle chinese bedrijven gesloten en de stad maakt een uitgestorven indruk. De Chinezen vieren feest in familieverband en gaan op bezoek bij verwanten om goede wensen en envelopjes met geld (ang pow) uit te delen.

Behalve veel lekker gegeten heb ik inmiddels ook het Penang museum bezocht, gevestigd in een voormalige engelse school en ik vond het een verrukkelijk museum met veel uitleg over de ontstaansgeschiedenis van de stad, prachtige meubels van rijke chinezen, schilderijen van het penang van vroeger etc. Echt een anrader. Penang ligt aan de straat van Malakka tussen Maleisie en Sumatra., het was de belangrijkste scheeepvaartroute uit de geschiedenis en heeft in het verleden veel buitenlanders aangetrokken en verwelkomt. Als multiculturele samenleving kent Penang haar gelijke niet, hoewel ik van meerdere chinezen heb gehoord, dat ze de laatste tientallen jaren fors worden gediscrimineerd op terreinen van onderwijs en werkgelegenheid. Er zijn inmiddels dan ook veel Chinezen geemigreerd vooral uit de bovenlaag van de bevolking.

Buiten de oude stad staan de wolkenkrabbers met vaak veertig verdiepingen of meer, voornamelijk hotels en appartementencomplexen en natuurlijik de grote shopping-mall’ s. Penang is dan ook de op een na grootste stad van Maleisie. Zo’ n shopping mall is eeen uitkomst voor de reiziger in zijn eentje. Lekker veel mensen om je heen, heerlijk koel en bijna altijd een moderne bioscoop op de bovenste verdieping.

Ik zag in zo’n luxe mall de film Australia met Nicole Kidman in de hoofdrol. In een interview met haar had ik gelezen, dat ze zich diep schaamt voor deze film en hem eigenlijk niet durft te bekijken.Ik kan me dat wel eeen beetje voorstellen. Het is een merkwaardig bijna 3 uur durend allegaartje, een cowboy-film, een sentimentele love-story en een stukje geschiedschrijving en op al die onderdelen zijn er veel betere films gemaakt, maar het is ook eeen hartverwarmende film, met prachtige natuuropnames, een bloedmooie en pinnige Nicole en een soort eerherstel voor de aboriginals. Het halfbloedje Nulla en zijn volbloed grootvader met de bijnaam King George zijn onvergetelijke fuguren in deze film.

De aboriginals zijn waarschijnlijk het meest tragische volk ter wereld, meer nog dan de Palestijnen, die ook bijna al hun grond verloren hebben, maar al ruim vijftig jaren achter leiders aanlopen, die zich niet willen neerleggen bij het voldongen feit dat israel bestaat en de eigen bevolking moedwillig aan de grootste risico’s en voorspelbare verschrikkingen blootstellen vanwege hun ideologie van staatsterrorisme (dit even terzijde).

De aboriginals van vandaag zijn bijna allemaal werkeloos, aan de drank verslaafd en geestelijk gestoord. Van hen is wel eens gezegd, dat ze bestand waren tegen alle verschrikkingen van de natuur maar niet opgewassen waren tegen de gemakken van de westerse beschaving. Dat zou wel eens kunnen kloppen. Deze film verschaft wat eerherstel aan dat tragische volk. Pas in de zeventiger jaren heeft de Australische regering een einde gemaakt aan de wrede politiek om kinderen van aboriginals weg te halen bij hun ouders en onder te brengen in pleeggezinnen. Van al die goede bedoelingen en heropgevoede kinderen is helemaal niets terecht gekomen en als ik Bill Bryson, de Engelse/Amerikaanse auteur van ” tegenvoeters, een reis door australie”, dat ik twee weken toevallig geleden gelezen heb, moet geloven is dat onderwerp nog steeds een van de grootste taboes in Australie.

Zoals blijkt uit de viering van het chinese nieuwjaar, CNY, is bloedverwantschap de belangrijkste verbindende faktor tussen mensen en die natuurwet is door de Australiers met voeten getreden.

Ik ben wel erg afgedwaald van mijn onderwerp, mijn fietstocht door Maleisie, maar af en toe verdwalen is inherent aan zwerven door de Orient.

wordt vervolgd.