De winters in Nederland mogen dan minder koud geworden zijn, het blijven lange maanden, waarin de zon zich weinig laat zien en je alleen moed put uit de zekerheid dat het ooit weer lente zal worden.
De afgelopen vier jaren ben ik de Hollandse winters steeds ontvlucht door in thailand te gaan fietszwerven. Ongeorganiseerde reizen, waarvan alleen de vlucht en dus de heen- en terugreis vaststond en de rest ter plekke moest worden ingevuld. Ik was 2 jaar geleden een paar dagen in Kotha Baru, de meest noord-oostelijke plaats in Maleisie om een stempel in mijn paspoort te laten zetten en daarna weer een maand in Thailand te mogen verblijven en ik vond het leven daar even aangenaam als in Thailand. Toen ontstond het idee om twee maanden in Maleisie te gaan fietsen.

Op 28 dec vloog ik met Malaysian Airways naar KL, zoals iedereen hier de hoofdstad Kuala Lumpur noemt. De fiets mag je gratis meenemen bij MA en het gewicht wordt dus niet opgeteld bij de overige bagage. Met die overige bagage valt het overigens wel mee. Een tent en een slaapzak kun je wel vergeten, want overnachten in een guesthouse of hotel kost hier zelden meer dan 5 a 10 euro. In KL verschenen mijn fietstassen wel op de bagageband maar de fiets liet op zich wachten. Ik vroeg raad aan een beamte in een sarong en zij begon meteen te praten in haar walkie talkie. Zij stelde me gerust, dat de fietsdoos spoorloos en dat het nog wel even zou duren voordat hij weer gevonden was. Na 30 zenuwslopende minuten kwam zij terug met de doos en vertelde me trots dat ze hem gevonden had bij de luchtvracht bestemd voor het eiland Langkawi. Het gloednieuwe vliegveld van KL vertoont kennelijk nog wat kinderziektes.

Na 2 dagen fietsen bij heerlijke temperaturen ben ik aangekomen in Malakka of Melaka zoals het tegenwoordig heet, het voormalige Nederlandse gebiedsdeel aan de westkust van maleisie. Even een stukje geschiedenis: Wij hebben daar 150 jaar het vaandel gezwaaid (om precies te zijn van 1641 tot 1795) Voor ons zaten er de Portugezen, die wij er gewoon uitgeschopt hebben en na ons de Engelsen, die op lafhartige wijze gebruikt hebben gemaakt van het feit dat nederland in 1795 door de fransen was bezet. De Engelsen hebben toen aangeboden wel even op de winkel te zullen passen, maar ze zijn er nooit meer weggegaan en hebben vanuit het noordelijker gelegen Georgetown en Singapore geheel Maleisie in bezit genomen. In ruil voor Malakka mochten wij Indonesie exploiteren en we zijn daar in 1949 uitgeknikkerd, zoals bekend. De engelsen hebben in 1957 in alle vriendschap afscheid genomen van de maleisiers die sinds die tijd onafhankelijk zijn.

Het meest opvallende gebouw in melaka is nog steeds het door de nederlanders gebouwde enorme stadhuis, dat ook nog steeds zo wordt genoemd en thans een aardig museum herbergt. Ik heb verder uren rondgezworven door chinatown, waar je een wonderlijke mix aantreft van bouwstijlen. Het is volkomen terecht dat Melaka in 2008 op de werelderfgoedlijst is geplaatst.

Ik kwam hier aan op 30 dec en besloot een dagje te gaan sight-seeen en oudejaarsnacht te gaan vieren. Het was die avond nog erg warm buiten en de rondvaartboten op de rivier, die door de stad loopt zaten boordevol dagjesmensen. Moe van het geslenter heb ik middernacht niet meer afgewacht en ben naar bed gegaan in mijn Eastern Guesthouse, gevestigd in een voormalig chinees herenhuis. Een wel 35 meter diep huis met veel houtsnijwerk en een (thans overdekte) opening in het midden van het huis, waardoor de regen vroeger een kleine binnentuin kon besproeien. Thans zit er op de plaats van de binnentuin een betegeld bassin waar de gasten zich kunnen onderdompelen. Voor middernacht werd er geen vuurwerk afgestoken in tegenstelling tot in Nederland en ik lag dan ook al te pitten, toen de nachtportier zo vriendelijk was om mij te attenderen op de jaarwisseling door vanuit de voordeuropening een paar rotjes op straat te gooien recht onder mijn slaapkamerraam. Het was het enige vuurwerk in de straat waar toch meerdere chinese restaurants zaten. De maleisiers kunnen hun geld kennelijk beter gebruiken door door vuurwerk te kopen en geef ze eens ongelijk.

Ik had de slaap weer snel te pakken, maar werd weer gewekt door aanhoudend gebel en gebonk op de voordeur. Voor de deur stonden een paar aangeschoten Yanks en ze werden niet binnengelaten. De nachtportier was of bewusteloos of had het pand even verlaten. Na enige tijd hoorde ik ergens achter in het huis een enorme klap, alsof er een hard voorwerp door een deur of raam werd gegooid. Ik hoorde even later stemmen op de gang en de rust keerde weer. Weer enige tijd later werd er ineens krachtig op hun slaapkamerdeur gebonst en een krachtige mannenstem nodigde de heren in een scherp en mooi engels uit om de schade te komen bezichtigen en tot een goede regeling te komen. Hij dreigde anders met politiebezoek. Ik begreep uit zijn woorden, dat ze hadden geprobeerd om via het golfplatendak van de achterplaats naar het balkon van de eerste verdieping te klimmen en dat iemand door dat dak was gezakt. Ik luisterde met bewondering naar zijn beschaafde en rustige optreden. Hij zei oa dat ze op de eerste dag van het nieuwe jaar het probleem toch in alle vrede zouden moeten kunnen oplossen. Tot mijn stomme verbazing voegde hij eraan toe dat hij ook zijn zwakheden had (I also have my weaknesses), waarbij hij waarschijnlijk op zijn karakter doelde en niet op de zwaar verroeste golfplaten boven de achterplaats. De politie is niet verschenen en ik veronderstel dat de heren eieren voor hun geld hebben gekozen.

Ik zat de volgende ochtend toch tamelijk fit op de fiets voor mijn voorgenomen tocht naar de oostkust.
wordt vervolgd.