Maleisie is een heerlijk land, bijna altijd mooi weer, prachtige natuur, democratische bestuursvorm, geen schrijnende armoede, weinig criminaliteit, maar het is overduidelijk wel een moslimland. Nu heb je daar als toerist niet al te veel last van, de meisjes met hun tuttige hoofddoekjes lonken en flirten net zo fanatiek als hun leeftijdgenoten in niet-moslimlanden, een paar keer per dag klinkt vanuit de minaretten wat gejammer, maar dat duurt meestal maar een paar minuten en als de imam toevallig een mooie stem heeft, sta ik zelfs met plezier te luisteren. Echter, als je tegen het eind van de middag of ‘s-avonds aan tafel zin krijgt in een koud biertje dan kom je vaak van een koude kermis thuis.

Het is alleen verkrijgbaar in de grotere hotels en daar kom ik niet en verder in Chinese restaurants of winkels en daar kom ik dus regelmatig. Ik ben zeker geen alcoholist, maar ik zal bij een bordje nasi niet snel een glaasje jus bestellen. De Chinezen kunnen weliswaar ook rijst bakken, maar ik wil ook wel eens echt Maleisisch of Indiaas eten en dan ben je veroordeeld tot vruchtensap of water.

Ik ga hier twee maanden blijven maar ik denk niet dat ik daar aan ga wennen.

Het is hier vroeg donker, ik ben geen uitgaanstype en lig dus vaak vroeg in bed met een pens vol vruchtensap. Ik kan dan vaak de slaap niet vatten, waar ik thuis helemaal geen last van heb. Ik heb dan alle tijd om na te denken over dat taboe op alcohol en hoe de islam erin geslaagd is om dit land volledig droog te leggen. Ze hebben dat voor de oorlog in de VS met heel wat minder succes ook eens geprobeerd. Ondanks alle gevaren van alcoholgebruik/misbruik is er buiten de moslimlanden toch nauwelijks een land te vinden dat haar burgers dit pleziertje wil ontzeggen. Ik heb ook nergens gelezen dat moslims allergisch zijn voor alcohol of het vies vinden of er ook niet een beetje gezelliger van worden. Dan heeft het dus kennelijk met iets anders te maken. Het is van hogerhand verboden en dat verbod wordt gewoon nageleefd. Het is haast niet te geloven.

Waar het vrije westen ondanks massale politieinzet er niet in is geslaagd en nooit in zal slagen om het drugsgebruik, dat toch vergelijkbaar is met alcoholgebruik, ook maar enigszins aan banden te leggen, weten de gezamenlijk moskee-voorgangers de bevolking effectief van de drank te houden.

Ik raakte vanochtend in een weg-restaurantje aan de praat met een moslim-man van 46. Hij keek me aan en zei dat ik een probleem had. Ik vond het knap dat hij dat kon zien, want ik wist nog van niets. Ik vroeg hem wat over zichzelf te vertellen en hij zei dat hij vrachtwagenchauffeur was, maar al twee maanden werkeloos, omdat het contract van zijn baas afgelopen was. Hij kreeg geen uitkering en ging af en toe wat geld van de bank halen om daar met zijn gezin van te leven. Die hopeloze toestand spookte de hele dag door zijn hoofd en hij kon aan niets anders meer denken. Ik kreeg de indruk dat zijn probleem iets groter was dan het mijne, wat dat ook zijn moge. Ik vroeg hem of hij wel eens alcohol had gedronken en hij zei dat hij nog nooit een druppel alcohol had aangeraakt, hoewel hij vroeger op een ambassade had gewerkt waar drank te krijgen was. Hij had geen idee hoe het smaakte. Ik had geen reden om aan zijn verhaal te twijfelen en verbaasde me over zoveel gehoorzaamheid en volgzaamheid.

Is de controle op het doen en laten van de gemiddelde moslim dan zo goed georganiseerd, dat je het wel uit je hoofd laat om verboden te overtreden.

Ik begin te vermoeden, dat de islam te vergelijken is met een het-gehele-leven- omvattend systeem (om dat nare woord totalitair maar niet te gebruiken) waar je als gelovige weinig tegen in te brengen hebt. Zolang je je gedraagt als een nette moslim is er geen vuiltje aan de lucht en wordt je door familie en de gemeenschap verzorgd en vertroeteld van de wieg tot aan het graf, maar er is weinig ruimte voor een persoonlijke beleving van het geloof of een persoonlijke interpretatie van de leer.

Beetje eng wel en niet leuk als je toevallig homoseksueel bent of een meisje met hele mooie haren of een jongen die het wel eens heel anders zal gaan doen dan zijn vader en grootvader en al helemaal niet voor een Hollandse fietser, die aan het einde van de middag ergens een koelkast opentrekt en tegen een muur van frisdranken aankijkt.

Ik hoop het nog eens te beleven, dat ik een willekeurig Maleisisch restaurant binnenstap en tegen de ober zal zeggen:” een biertje graag en neem er zelf ook een”.