Een gelukkig chinees nieuwjaar, het jaar van de os,

Na vijf nachten op het eiland Langkawi ben ik weer overgestoken naar Kuala Kedah op het vasteland en na 10 km fietsen was ik in Alor Setar, de hoofdstad van het sultanaat Kedah.
In Alor staat een prachtige moskee (zie foto) en ik bezocht het voormalige paleisje van de sultan, dat als museum is ingericht. Mijn hotelkamere in Alor was een betonnen cel met slechts een bed en een fan aan het plafond en meer heb je hier eigenlijk ook niet nodig. Ik was vroeg wakker vanwege het verkeerslawaai en zat om 6 uur al op de fiets voor de tocht van 90 km naar het eiland Penang. Het was nog donker tot 7 uur maar het is heerlijk fietsen in de ochtendkoelte.
Om 8 uur stond de roodkoperen ploert alweer te branden en dat is de hele dag zo gebleven. De route was niet bijster interessant, maar de bergen van Penang waren al van verre zichtbaar en de overtocht per ferry over de smalle zeeengte was spectaculair. Er is weliswaar eeen enorme brug gebouwd naar Penang, maar de ferry wordt nog steeds intensief gebruikt en komt anders dan de brug ook midden in de hoofdstad George town aan. Op Penang zijn de chinezen veruit in de meerderheid en je waant je dan ook eerder in China dan in Maleisie. Geen hoofddoekjes en bergen textiel meer te bekennen maar slanke meisjes in ultrakort afgeknipte spijkerbroekjes. Ook geen imams meer die om de haverklap oproepen tot het gebed.

Penang is een grote stad met veel hoogbouw, maar de oude binnenstad met al die prachtige oude huizen in koloniale stijl is ongeschonden gebleven. In bijna al die oude huizen zitten chinese ondernemingen, restaurants, koffieshops, ambachtelijke bedrijfjes en je kunt overal ongehinderd naar binnen kijken en de mensen zien leven en werken en luieren. Aan privacy hebben ze hier geen enkele behoefte, lijkt het wel. Zondagavond was de eigenlijk chinese oudejaarsavond en het nieuwjaarsfeest dat ruim 2 weken duurt is, zoals bekend, het hoogtepunt van het chinese familieleven. Ik ging zondagochtend ontbijten in een dim sum restaurant en de zaak zat helemaal vol met chinese gezinnen, die genoten van elkaars aanwezigheid en al die heerlijke gestoomde hapjes. Ik werd al gewaarschuwd, dat op oudejaarsavond alle chinese eethuizen gesloten zijn, want dan wordt er in familieverband gegeten en gefeest. Gelukkig waren de indiase restaurants wel normaal geopend. De eerste twee dagen van Nieuwjaar zijn alle chinese bedrijven gesloten en de stad maakt een uitgestorven indruk. De Chinezen vieren feest in familieverband en gaan op bezoek bij verwanten om goede wensen en envelopjes met geld (ang pow) uit te delen.

Behalve veel lekker gegeten heb ik inmiddels ook het Penang museum bezocht, gevestigd in een voormalige engelse school en ik vond het een verrukkelijk museum met veel uitleg over de ontstaansgeschiedenis van de stad, prachtige meubels van rijke chinezen, schilderijen van het penang van vroeger etc. Echt een anrader. Penang ligt aan de straat van Malakka tussen Maleisie en Sumatra., het was de belangrijkste scheeepvaartroute uit de geschiedenis en heeft in het verleden veel buitenlanders aangetrokken en verwelkomt. Als multiculturele samenleving kent Penang haar gelijke niet, hoewel ik van meerdere chinezen heb gehoord, dat ze de laatste tientallen jaren fors worden gediscrimineerd op terreinen van onderwijs en werkgelegenheid. Er zijn inmiddels dan ook veel Chinezen geemigreerd vooral uit de bovenlaag van de bevolking.

Buiten de oude stad staan de wolkenkrabbers met vaak veertig verdiepingen of meer, voornamelijk hotels en appartementencomplexen en natuurlijik de grote shopping-mall’ s. Penang is dan ook de op een na grootste stad van Maleisie. Zo’ n shopping mall is eeen uitkomst voor de reiziger in zijn eentje. Lekker veel mensen om je heen, heerlijk koel en bijna altijd een moderne bioscoop op de bovenste verdieping.

Ik zag in zo’n luxe mall de film Australia met Nicole Kidman in de hoofdrol. In een interview met haar had ik gelezen, dat ze zich diep schaamt voor deze film en hem eigenlijk niet durft te bekijken.Ik kan me dat wel eeen beetje voorstellen. Het is een merkwaardig bijna 3 uur durend allegaartje, een cowboy-film, een sentimentele love-story en een stukje geschiedschrijving en op al die onderdelen zijn er veel betere films gemaakt, maar het is ook eeen hartverwarmende film, met prachtige natuuropnames, een bloedmooie en pinnige Nicole en een soort eerherstel voor de aboriginals. Het halfbloedje Nulla en zijn volbloed grootvader met de bijnaam King George zijn onvergetelijke fuguren in deze film.

De aboriginals zijn waarschijnlijk het meest tragische volk ter wereld, meer nog dan de Palestijnen, die ook bijna al hun grond verloren hebben, maar al ruim vijftig jaren achter leiders aanlopen, die zich niet willen neerleggen bij het voldongen feit dat israel bestaat en de eigen bevolking moedwillig aan de grootste risico’s en voorspelbare verschrikkingen blootstellen vanwege hun ideologie van staatsterrorisme (dit even terzijde).

De aboriginals van vandaag zijn bijna allemaal werkeloos, aan de drank verslaafd en geestelijk gestoord. Van hen is wel eens gezegd, dat ze bestand waren tegen alle verschrikkingen van de natuur maar niet opgewassen waren tegen de gemakken van de westerse beschaving. Dat zou wel eens kunnen kloppen. Deze film verschaft wat eerherstel aan dat tragische volk. Pas in de zeventiger jaren heeft de Australische regering een einde gemaakt aan de wrede politiek om kinderen van aboriginals weg te halen bij hun ouders en onder te brengen in pleeggezinnen. Van al die goede bedoelingen en heropgevoede kinderen is helemaal niets terecht gekomen en als ik Bill Bryson, de Engelse/Amerikaanse auteur van ” tegenvoeters, een reis door australie”, dat ik twee weken toevallig geleden gelezen heb, moet geloven is dat onderwerp nog steeds een van de grootste taboes in Australie.

Zoals blijkt uit de viering van het chinese nieuwjaar, CNY, is bloedverwantschap de belangrijkste verbindende faktor tussen mensen en die natuurwet is door de Australiers met voeten getreden.

Ik ben wel erg afgedwaald van mijn onderwerp, mijn fietstocht door Maleisie, maar af en toe verdwalen is inherent aan zwerven door de Orient.

wordt vervolgd.